انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آلمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از انقلاب آلمان)
پرش به ناوبری پرش به جستجو
German Revolution
بخشی از the Revolutions of 1917–1923
Spartakusaufstand Barrikaden.jpg
Soldiers stand behind a barricade during the Spartacist uprising.
تاریخ
  • First stage:
    29 October – 9 November 1918
    (۱ هفته و ۴ روز)
  • Second stage:
    ۳ نوامبر ۱۹۱۸ – 11 August 1919
    (۹ ماه و ۱ هفته)
مکانامپراتوری آلمان
نتیجه

جمهوری وایمار victory:

طرفین درگیر

امپراتوری آلمان (1918)


جمهوری وایمار (1918–19)

انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آلمان

Supported by:
فرماندهان و رهبران

انقلاب آلمان یا (انقلاب نوامبر) معمولاً به مجموعه‌ای از حوادث اطلاق می‌شود که در اواخر سال ۱۹۱۸ و اوایل ۱۹۱۹ اتفاق افتاد و به سرنگونی قیصر و تأسیس جمهوری وایمار انجامید. در این انقلاب نیز، همانند انقلاب فوریهٔ ۱۹۱۷ روسیه تشابهات و تأثیرات زیادی داشت. حزب سیاسی خاصی بر موج اعتراضات سوار نبود ولی گرایشات سوسیالیستی، آلمان را نیز فرا گرفته بود و شوراهای کارگری سوسیال دموکرات قدرت انقلابی را در دست گرفتند؛ ولی پس از مدتی اتحادیه اسپارتاکیست کمونیستها انقلاب جدیدی کردند که فرای‌کورپزها توانستند آنها را سرکوب کنند.

انقلاب نوامبر

انقلاب ۱۹۱۸ آلمان، همانند انقلاب ۱۹۱۷ روسیه در پایان جنگ جهانی اول رخ داد. قبول شکست توسط اریش لودن‌دورف، فرماندهٔ عالی ارتش آلمان، به گسترش بحران سیاسی انجامید. گسترش این بحران سبب شد تا شاهزاده ماکس فون بادن در اکتبر ۱۹۱۸ به عنوان صدراعظمِ سلطنت ویلهلم دوم قیصر آلمان منصوب شود. دولت ماکس فن بادن، برای نخستین بار نمایندگانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان چون فریدریش ابرت و فیلیپ شایدمان داشت. ماکس فن بادن همچنین با دخالت‌های نظامیان در امور دولتی مقابله کرد. اما این اقدامات برای جلوگیری از وقوع شورش، کافی نبود.

شورش از ۳ نوامبر ۱۹۱۸ با اعتراض چهل هزار ملوان در شهر کیل آغاز شد. تا ۸ نوامبر شوراهای کارگران و سربازان، بیشتر سرزمین‌های واقع در غرب آلمان را تسخیر کردند و پایه‌های «جمهوری شورایی» را بنیان ریختند. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ میلادی، قیصر ویلهلم دوم کناره‌گیری کرد و سلطنت آلمان رسماً ملغی شد. حزب سوسیال دموکرات آلمان به همراه حزب سوسیال دموکرات مستقل آلمان (که چپ‌تر از اولی بود) دولت موقت را تشکیل دادند.

انقلاب کمونیست‌ها

در اواخر دسامبر ۱۹۱۸ این اتحاد با جدایی حزب سوسیال دموکرات مستقل، پایان یافت. سپس، موج انقلاب جدیدی در ژانویه ۱۹۱۹ به رهبری اتحادیه اسپارتاکیست کمونیستها آغاز شد. در پاسخ به این انقلاب جدید، دولت وقت سوسیال دموکرات‌ها فردریش ابرت، از نیروی مسلح ناسیونالیست (فرای کورپس) برای سرکوب این شورش که حمایت بلشویک روسیه را نیز داشت، استفاده کرد. مهم‌ترین قربانیان این سرکوب موفق، رهبران کمونیست اتحادیه اسپارتاکیست یعنی کارل لیبکنشت و رزا لوکزامبورگ بودند که در ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹ به قتل رسیدند.

در ادامه مجلس مؤسسان برگزار شد؛ نهایتاً انقلاب نوامبر آلمان، جمهوری وایمار را بنیان گذاشت که تا ۱۹۳۳ زمان بقدرت رسیدن نازی‌های ناسیونالیست برقرار بود.

منابع