زبان پرتغالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Map-Lusophone World-en.png

زبان پرتغالی زبانی رومی تبار است که از زبان گالیسیایی-پرتغالی توسعه یافته است و در سده‌های میانه در پادشاهی گالیسیا صحبت می‌شده است. پرتغالی یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا، سازمان کشورهای آمریکایی، اتحادیه آفریقا و انجمن کشورهای پرتغالی زبان می‌باشد. این زبان با ۲۴۰ میلیون گویشور، ششمین زبان پرکاربرد جهان است. پرتغالی در کشورهای آنگولا، برزیل، کیپ ورد، تیمور شرقی، گینه بیسائو، ماکائو، موزامبیک، پرتغال، سائوتومه و پرنسیپ صحبت می‌شود.

شباهت با اسپانیایی

پرتغالی، زبانی بسیار نزدیک به زبان اسپانیایی است به طوری که گویشوران این دو زبان تا حد زیادی می‌توانند با هم صحبت کنند. افزون برآن مانند زبان اسپانیایی، واژگان زیادی از زبان‌های یونانی، لاتین و عربی در خود دارد[۱]

الفبای زبان پرتغالی

A(آ) B(ب) C(سه) D(د) E(ا) F(افی) G(ژ) H(آگا) I(ای) J(ژتا) K(کا) L(الی) M(امی) N(انی) O(ا) P(پ) Q(ک) R(اهی) S(اسی) T(ت) U(او) V(و) W(دابلیو) X(شیس) y(ایپسلن) Z(ز)

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Portuguese language». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۵ مارس۲۰۱۱.